ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΣΟΥΝΙΟΥ

Ο Εθνικός Δρυμός Σουνίου εκτείνεται σε μια μακρόστενη περιοχή στο Ν.Α. άκρο της Αττικής, μόλις 50 χιλιόμετρα από την Αθήνα.
Ολόκληρος ο χώρος του δρυμού παρουσιάζει ιδιαίτερο ιστορικό, γεωλογικό - μεταλλευτικό και παλαιοντολογικό ενδιαφέρον.
Υπάρχουν εκτεταμένα λείψανα αρχαίων μεταλλείων και εργαστηρίων των ιστορικών χρόνων, καθώς και οικισμών που καλύπτουν όλο το χρονικό φάσμα από την παλαιολιθική, νεολιθική και προϊστορική περίοδο (Σπήλαιο "Κίτσος" 2 χλμ. βόρεια του Αγ. Κωνσταντίνου ή Καμάριζας).
Στο ίδιο σπήλαιο βρέθηκαν παλαιοβοτανικές και παλαιοντολογικές μαρτυρίες, απολιθώματα βοτανικών ειδών που δεν υπάρχουν σήμερα στην περιοχή, όπως η μαύρη πεύκη, το πυξάρι, ο φράξος, η αγριοφουντουκιά (Pinus nigra, Buxus sempervirens, Fraxinus, Corylus), ή στην Ελλάδα ολόκληρη, όπως η παραθαλάσσια πεύκη, η φελοδρύς (Pinus marritima, Quercus suber).
Βρέθηκαν επίσης οστά κότας που μαρτυρούν ότι η ύπαρξή της στον ελλαδικό χώρο είναι πανάρχαια. Από την αρχαία εποχή μέχρι σήμερα λειτούργησαν κατά καιρούς μεταλλεία αργύρου, ψευδαργύρου, σιδήρου, μολύβδου κ.λ.π. και έχει αποδειχθεί ότι υπάρχουν στο χώρο γύρω στα 100 ορυκτά.
Από τα αρχαία λατομεία μαρμάρου προέρχεται το μάρμαρο με το οποίο κατασκευάσθηκε ο Ναός του Ποσειδώνα και το ιερό της Σουνιάδας Αθηνάς στο ακρωτήριο Σούνιο. Το βάραθρο "Χάος" αποτελεί ένα μοναδικού ενδιαφέροντος φυσικό μνημείο.

ΑΝΑΡΡΙΧΗΤΙΚΟ ΠΕΔΙΟ ΔΙΟΝΥΣΟΣ

ΣΠΗΛΑΙΟ ΑΡΧΕΔΗΜΟΥ ΝΥΜΦΟΛΗΠΤΟΥ

Σπήλαιο Νυμφολήπτου ή Αρχέδημου

Στον Υμηττό φιλοξενείται ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σπήλαια του ελλαδικού χώρου. Πρόκειται για το σπήλαιο του Νυμφολήπτου ή Αρχέδημου. Βρίσκεται κοντά στην περιοχή της Βάρης σε υψόμετρο 270 μ.

Το σπήλαιο έχει μεγάλη αρχαιολογική αξία γιατί είναι, ίσος, το μοναδικό στην Ελλάδα που έχει σκαλισμένα αγάλματα στο εσωτερικό του. Τον 5ο π.Χ αιώνα ο γλύπτης Αρχέδημος από τη Θήρα εγκαταστάθηκε στο σπήλαιο και το μετέτρεψε σε τόπο λατρείας των Νυμφών , του Πάνα και του Απόλλωνα.

Επάνω στους σταλακτικούς όγκους του σπηλαίου είναι σκαλισμένη μια σκαλισμένη θεότητα (πιθανός η Ήρα) όπου αφαιρέθηκε από ΄΄ φιλέλληνες περιηγητές ΄΄ και σήμερα διακρίνεται μόνον ο θρόνος. Στην είσοδο της σπηλιάς αναπαρίσταται ο ίδιος ο Αρχέδημος να κρατά μια σμίλη και σφύρα. Επίσης υπάρχουν πολλές θέσεις για αναθήματα καθώς και επιγραφές.

Παραλία Σελίνιτσα Γύθειο

Παράλιο Άστρος-Το Κάστρο των Ζαφειρόπουλων

Στη κορυφή του λόφου Νησί του Παραλίου Άστρους στέκεται ο ακοίμητος φρουρός του Αργολικού κόλπου το Κάστρο των Ζαφειρόπουλων, βιγλάτορας του Μυρτώου πελάγους και της οροσειράς του Πάρνωνα, η κορωνίδα του τόπου.

Η παρουσία του ξεκινά από το Τείχος των Αιγινητών το 424 π.χ., η οχυρωματική θέση του έδινε δυνατότητα οπτικής επαφής και φυσικά επικοινωνίας με φωτιές (φρυκτωρίες) με την Ακρόπολη των Μυκηνών, το κάστρο της Ωριάς που βρίσκεται σε λόφο ΝΑ από το Ξεροκάμπι και με το κάστρο Οριώντα ή Ρέοντα στα Δ του Τυρού πλησίον της Παλαιοχώρας. Ανακατασκευάζεται και παίρνει το όνομα «Castello della estella» (estella σημαίνει Άστρο) το 1256 μ.Χ. από τον Γουλιέλμο Βιλεαρδουίνο την εποχή της Φραγκοκρατίας στο Μοριά, όπου και διέμενε ο Ενετός διοικητής της περιοχής.

Στις αρχές της επανάστασης του 1821 επιστρέφουν από το εξωτερικό οι 3 αδελφοί Ζαφειρόπουλου, ο Παναγιώτης επονομαζόμενος και «Άκουρος» επειδή είχε ορκιστεί να μην κόψει τα γένια και τα μαλλιά του πριν ελευθερωθεί η Πατρίδα, ο Κωνσταντίνος και ο Ιωάννης, φλογεροί πατριώτες μόλις μυήθηκαν στη Φιλική Εταιρεία επέστρεψαν στο τόπο τους να δώσουν τον –νυν υπέρ πάντων αγώνα-. Ο μετέπειτα θρυλικός Στρατηγός «Άκουρος» ιδιοφυής και οξυδερκής πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης του τόπου, στρατιωτικός-πολιτικός διοικητής της επαρχίας Αγίου Πέτρου (σημερινοί Δήμοι Βόρειας και Νότιας Κυνουρίας), συλλαμβάνει την ιδέα να ξαναφτιάξει εκ θεμελίων το «Castello della estella» του Γουλιέλμου Βιλεαρδουίνου και πράγματι αρχίζει να το κατασκευάζει το 1824 με έξοδα της οικογενείας του, διαβλέποντας τον κίνδυνο που διέτρεχε η περιοχή από τον Ιμπραήμ και τους Αιγυπτίους του.

Το μεγαλείο της οικογένειας Ζαφειρόπουλου ήταν ότι το φρούριο συνέχισε να κατασκευάζεται και μετά την αιχμαλωσία των δύο αδελφών, του Παναγιώτη και στη συνέχεια του Κωνσταντίνου το 1825 στη μάχη στο Κρεμμύδι της Μεσσηνίας, από τον τρίτο αδελφό της οικογένειας τον Ιωάννη και περατώθηκε το 1826 ταυτόχρονα σχεδόν με την απελευθέρωση των δύο προαναφερόμενων αδελφών με ανταλλαγή αιχμαλώτων (με τους Σεχνιτσίπ -γιούς πλούσιου Τούρκου της Τριπολιτσάς-).

Το κάστρο είναι τετράπλευρο αμυντικό συγκρότημα με πύργους, έχει 3 κατοικίες που καθεμία αντιστοιχεί στα αδέλφια Ζαφειρόπουλου και είναι δείγμα αρχιτεκτονικής της αντίστοιχης περιόδου.

*Το φρούριο στη μεγάλη στιγμή της ιστορίας του αντιμετώπισε 8.000 στρατό του Ιμπραήμ στις 5-6 Αυγούστου 1826, που υπό τον Σουλεϊμάν Πασά είχαν έρθει να καταστρέψουν την περιοχή. Οι αμυνόμενοι έγκλειστοι του Κάστρου υπό τη διοίκηση του Στρατηγού Παναγιώτη Ζαφειρόπουλου «Άκουρου» , αμύνθηκαν ηρωικά -υπέρ βωμών και εστιών- και αντεπετέθηκαν στη πεδιάδα προ του φρουρίου αναγκάζοντας τα Αιγυπτιακά στρατεύματα σε υποχώρηση (-λυσσών ο Ιμπραήμ για την αποτυχία του- όπως περιγράφει ο ιστορικός Σπηλιάδης), δίνοντας ελπίδα στο απογοητευμένο Έθνος και σωτηρία στον κατατρεγμένο πληθυσμό της περιοχής . Κατά τον Κολοκοτρώνη το Κάστρο των Ζαφειρόπουλων έμεινε το μόνο άπαρτο στη Πελοπόννησο και αυτή ήταν η πρώτη νίκη των Ελληνικών στρατευμάτων εναντίον του Ιμπραήμ*.

Πηγή κείμενο:www.astrosparalio.gr

Τιμή και δόξα στους Τάσο Ισαάκ, Σολωμό Σολωμού

Ν.ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ & ΑΠΟΡΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ-ΕΓΩ ΔΗΛΩΝΩ ΜΑΘΗΤΗΣ